ส่งต่อขวดครามยามเหงา ภายใต้สายตาล้มลุกห่างเหินอารมใคร ไม่สนใจว่าโลกนั้นจะลืมเรา หลับไปเพียงให้ เหลือเพียงแค่เงา แล้วละทิ่งเราใว้ใต้อำนาตของเสียงดนตรีแพ่วเบา หลอนทุกส่วนประสาทของปัตจุบัน ละลืมทิ่งใว้เพียงความหวังและอดีต
เมื่อทุกอย่างเป็นเพียงแค่การกระดกและกลืน อดีตนั้นหลอกหลอนตามความหนักของความคิด คลายการหมุนที่ปรับระดับเสียงไปในองศาที่แปลกไป
สายตาหลากหลายแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระทบของอดีตที่แตกต่าง ณ ปัตจุบันที่คลายคลึง ไปในอนาคตที่ไม่มีใครอยากรู้เห็น
วัยวนเวียนเหือดแห้งไปกับสายลมที่คลอเบาๆมากระทบไหล่ กาลเวลาก็เป็นเพียงศากศพของที่หมุนผ่านไปตามองศานาฬิกากับเครื่องยนขนาดจิ๋ว ทุกอย่างคงไม่อาจหวนคืน และทุกอย่างคงไม่อาจก้าวไปในทางที่รับรู้
ความฝันน้อยใหญ่ในความสำราญที่รุ่งเช้าจะกลืนกิน คงเป็นเพียงผลข้างเขียงของแสงฟลอเรสเส๋นส์