ส่งต่อขวดครามยามเหงา ภายใต้สายตาล้มลุกห่างเหินอารมใคร ไม่สนใจว่าโลกนั้นจะลืมเรา หลับไปเพียงให้ เหลือเพียงแค่เงา แล้วละทิ่งเราใว้ใต้อำนาตของเสียงดนตรีแพ่วเบา หลอนทุกส่วนประสาทของปัตจุบัน ละลืมทิ่งใว้เพียงความหวังและอดีต

เมื่อทุกอย่างเป็นเพียงแค่การกระดกและกลืน อดีตนั้นหลอกหลอนตามความหนักของความคิด คลายการหมุนที่ปรับระดับเสียงไปในองศาที่แปลกไป

สายตาหลากหลายแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระทบของอดีตที่แตกต่าง ณ ปัตจุบันที่คลายคลึง ไปในอนาคตที่ไม่มีใครอยากรู้เห็น

วัยวนเวียนเหือดแห้งไปกับสายลมที่คลอเบาๆมากระทบไหล่ กาลเวลาก็เป็นเพียงศากศพของที่หมุนผ่านไปตามองศานาฬิกากับเครื่องยนขนาดจิ๋ว ทุกอย่างคงไม่อาจหวนคืน และทุกอย่างคงไม่อาจก้าวไปในทางที่รับรู้

ความฝันน้อยใหญ่ในความสำราญที่รุ่งเช้าจะกลืนกิน คงเป็นเพียงผลข้างเขียงของแสงฟลอเรสเส๋นส์

เศษกระจกกองกระจัดกระจายไร้รูประบบ
สีสันแสงสะท้อนคลายจะเสริมสร้างวิญญาณให้กับสถานที่
แต่เพียงน้ำถึงข้อเข่ากระทบถึงความรำคาณ
ใต้ความรำคาณในสันดานที่ดิบเถื่อนไร้เหตุผลใดๆ
ซึ่งเป็นได้เพียงแค่คำพูดที่เรียกว่า ตัวตนของเรา
ทุกอย่างก็ถูกทำลายลงเพียงในเส้นใยเส้นประสาทเพียงไม่กี่ช่วงนิ้ว

เศษแสงดวงสะท้อนของแสงอาทิตส่องผ่านแผลเป็นของลังคา
ร้องตะโกนโหยหาเพียงแค่ค้นหาที่ลบภัยทางจิตสำนึก
โยนความผิดแด่ความมืด ทอดทิ่งทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเริมดับตัวลง
ไร้ซึ่งความสงบในจุดประสงค์
แต่เพียงละทิ่งความรับผิดชอบสู่ความสบายที่เป็นกันเอง

ผมและพักพวกก็เช่นเศษกระจกที่แตกร้าวออกจากสังคมหมู่มาก
ก่อให้เกิดการเกิดก่อของสังคมหมู่น้อย ภายใต้ลังคามากแผล
ด้วยความคิดแบบพอเพียงที่เราเกลียดชัง
เรายอมรับในความพอเพียงของแสงและชั้นอากาต
ก่อกองไฟขนาดเล็กจากอดีตสารเคมีที่ตอนนี้ก่อก้อนเป็นหัวไม้ขึด
ริรินสิ่งที่สังคมหมู่มากโกหกว่าเป็นน้ำสู่ความเมา ซึ่งจริงแล้วไร้ซึ่งสันดานดีในการด่าทอน
เพียงเป็นการกระชับมิตขนาดย่อมเยาว์ระหว่างพวกเราและแสงแดดอ่อนๆในยามเช้า

การรอคอยที่ไม่เคยทอดทิ่งเราไป ทั่งๆที่เราไม่อยากให้มันมีตัวตน
จิตใจที่อ่อนแอลงตามอายุที่ไม่มากเกินการหนับในช่วงช้ามนาที
หลอกตัวเองให้เข้าใจ เพียงแต่ความจริงนั้นไม่มีอะไรเลยที่จะมารับประกันความพยายาม
ความพยายามที่มีอายุได้เพียงแต่วงจรชีวิตของโยเกิตร์
เสียงตะโกนภายในกล่องขนาดสองกำปันบอกให้แพดเสียงบอกเขาว่า ความพยายามมีวันหมดอายุ
แต่แล้วความรู้สึกผู้มีอำนาตสูงสุดในจุดยืนของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า เรา นั้นก็กระทืบเท้าให้กำลังสั่นครอน
ความจริงยังคงไม่เปลี่ยน ที่ความรักกลายเป็นการรอคอย
รอคอยวันเวลาดีๆที่จะวิ่งมากระทบ
รอคอยเวลาที่คำว่ารักจะตอบแทนด้วยคำว่ารัก
รอคอยวันเวลาให้บอกทุกคนว่าพวกเขาเข้าใจในความอดทน
รอคอยให้ทุกสิ่งทุกอย่างลงตัวระหว่างที่ทุกอย่างจะไม่ถูกกัดกร่อนให้เสื่อมคลายจนเจือจาง

รอคอยวันที่การรอคอยนี้จะหยุดลงในท่านอน
และไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย